اخبار روز ترکیه

  Fiat linea

فقط چند روز قدم زدن در خيابان‌های شهرهای مختلف ترکيه، کافی است تا به عمق فاجعه‌ای که صنعت خودروسازی ايران موجب نابودی منابع آن شده ، پی برد. هم‌اکنون ترکيه سالانه ۴۵ ميليارد دلار درآمد حاصل از صادرات انواع خودرو و قطعات مربوط به آن دارد. کارخانه‌های فيات، بنز، تويوتا و فولکس واگن انواع خودروی با کيفيت را روانه بازار اين کشور می‌کنند. خودروهايی که در خيابان‌ها تردد می‌کنند، به ندرت بالای پنج سال عمر دارند. کسی به مردم دستور جمع‌آوری خودروهای فرسوده را نمی‌دهد و هيچ ستادی آن‌ها را وانمی‌دارد تا کم‌تر مصرف کنند. در حالی‌که در ايران تنها برای اجرای اين دو اقدام چند صد نفر به کار گمارده شده‌اند و امکانات چندين وزارتخانه و نهاد و دستگاه در اختيار آن‌هاست، در ترکيه تمام اين کارها خود به خود انجام می‌شود. سوخت و انرژی فسيلی به شدت گران است. قيمت تمام شده بنزين درپالايشگاه‌ حدود _۴۰۰ تومان به ازای هر ليتر است; اما دولت نزديک به ۱۷۰۰ تومان بر هر ليتر آن ماليات می‌بندد و در نهايت با رقمی حدود ۲۱۰۰ تومان به ازای هر ليتر آن را روانه بازار می‌کند.طبيعی است با چنين قيمتی کم‌تر کسی حاضر به آتش‌زدن دارايی خود است. در نتيجه کارخانه‌های خودروسازی مجبور به توليد خودروهايی با کيفيت بالا‌و سوخت بسيار پايين هستند و مردم هم برای حفظ آنچه که در جيب دارند و برای کمک به خودشان مجبور به خريد خودروهايی هستند که کم‌تر مصرف می‌کنند.بخش عمده‌ای از مردم هم از وسايل نقليه عمومی استفاده می‌کنند. به راحتی قابل تشخيص است که خودروهايی که در خيابان‌های شهرهای اين کشور تردد می‌کنند، از نظر زيبايی، ظرافت، کيفيت ساخت و ميزان اندک مصرف سوخت، چندين سر و گردن از توان خودروسازی ايران برتری دارند.استانبول با ۱۸ ميليون نفر جمعيت و رونق اقتصادی و صنعتی بالاتری که از تهران دارد، به نسبت پايتخت ايران دارای کم‌ترين ميزان آلودگی هوا ست. در هر کوچه و خيابان اين شهر و ديگر شهرهای اين کشور چندين دستگاه تاکسی پارک شده و مسافر سردرگم می‌شود که از ميان اين همه تاکسی کدام‌يک را انتخاب کند. تاکسی‌هايی با علامت تجاری تويوتا، مزدا، فيات و حتی بنز. در خيابان‌های مرکزی و اصلی و پررفت‌وآمد شهرها اثری از تعميرگاه‌های خودرو ديده نمی‌شد. همه اين خودروها خدمات پس از فروش شرکت سازنده را دارند که در حاشيه شهرها و مرکز خاص قرار دارند. ديدن يک تعميرگاه خودرو يا تعويض روغنی و نشان دادن آن به ديگر افراد گروه، يک سرگرمی شده بود. جالب اين که بين اين ايستگاه‌های سوخت‌گيری رقابت شديد در جذب مشتری وجود داشت. بخشی از اين رقابت در ميزان قيمت سوخت ارايه شده است. اما چون از ميزان مشخصی، نمی‌توانند قيمت را کاهش دهند، راه‌های ديگری را برای جذب مشتری پيدا کرده‌اند.در برخی از اين ايستگاه‌ها پس از سوخت‌گيری چند قوطی انواع نوشابه به راننده می‌دهند. تعداد ديگری از آن‌ها شست‌وشوی رايگان خودرو و وسيله‌نقليه را راه بهتری می‌دانند و بعضی ديگر تن به هر دو اين کارها داده‌اند. يادم افتاد که در ايران اصلا نيازی نيست برای اين کارها کسی فکر کند. هميشه تعداد زيادی هستند که در صف انتظار ايستاده‌اند. انتظار گاه تا يک ساله برای تحويل خودرو، صف‌های چند ۱۰دقيقه‌ای برای سوخت، صف‌های طولانی برای دريافت و پرداخت در سيستم بانکی و ... همه اين‌ها موجب شده تا مديران نيازی به فکر کردن نداشته باشند، همه چيز برای هرآنچه که می‌فروشند و توليد می‌کنند مهياست.

سایت های خودرو سازان معروف ترکیه :